Rzetelnie rozwiązujemy zadany problem

1. ZAPYTANIE KLIENTA: Witam, W styczniu 2006 zostałam pogryziona przez psa w następujących okolicznościach: Podczas spaceru pies mojej znajomej zaatakował mojego psa. Obydwa psy biegały luzem, nie miały kagańcow. Próbowałyśmy ze znajoma rozdzielić psy, ja - na pewno bardziej zdecydowanie, ponieważ; - to mój pies był "na straconej pozycji" - znajoma miała niesprawna prawa rękę po niedawnym zwichnięciu. Miesiąc wcześniej mój pies został pogryziony przez tego samego psa, miał wtedy zszywana ranę. Gdy przyjechało pogotowie, na pytanie lekarza, który pies mnie pogryzł, odpowiedziałam, ze nie wiem. Postąpiłam tak z chęci oszczędzenia kłopotów dobrym znajomym - właścicielom psa, którzy jeszcze tego samego dnia zapewniali mnie, ze ich pies będzie odpowiednio wyprowadzany na spacer (obroża, smycz, kaganiec). Gdy po dwóch tygodniach tak się nie stało, zgłosiliśmy pogryzienie na policji z prośbą o pouczenie właścicieli psa. W wyniku pogryzienia byłam 3 tygodnie na zwolnieniu lekarskim. Do dzisiaj musze rehabilitować pogryziony staw skokowy oraz rękę (2 tygodnie temu miałam operacje reki, czeka mnie jeszcze długą rehabilitacja). Koszty leczenia, które mogę udokumentować, doszły już do 5000 pln. Właściciele psa już po tygodniu po pogryzieniu orzekli, że nic się nie stało, a po interwencji Policji, zerwali z nami kontakt. W lutym 2006 skontaktowaliśmy się z nimi telefonicznie, poinformowaliśmy o kosztach leczenia, pytaliśmy czy maja ubezpieczenie OC. Mieli odezwać się po dwóch dniach, do dzisiaj milczą. Na ulicy nas nie poznają.
   Moje pytania:

   1. Jaki jest okres przedawnienia w takiej sprawie?
   2. Jakie mam szanse przynajmniej na odzyskanie poniesionych kosztów?
   3. Czy zwrócenie się do właścicieli psa na piśmie za potwierdzeniem odbioru ma jakiś sens, jeśli tak - co powinnam zawrzeć w jego treści?

2. NASZA PORADA: Z przedstawionych przez Panią informacji wynika, iż Państwa znajomi popełnili przestępstwo określone w art. 157 kodeksu karnego: Art. 157. § 1. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. § 2. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. § 4. ściganie przestępstwa określonego w § 2 lub 3, jeżeli naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia nie trwał dłużej niż 7 dni, odbywa się z oskarżenia prywatnego. § 5. Jeżeli naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwał dłużej niż 7 dni, a pokrzywdzonym jest osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na jej wniosek.

   Osoba, która sprawuje opiekę nad zwierzęciem odpowiada za spowodowanie obrażeń ciała u innej osoby, wywołane zachowaniem zwierzęcia. Należy przyjąć, że "średnim" uszkodzeniem ciała jest - zgodnie z art. 157 § 1 k.k. - naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Okres 7 dni odnosi się do czasu trwania niesprawności narządu ciała bądŸ choroby (rozstroju zdrowia), a nie do stwierdzonego przez lekarza czasu niezdolności do pracy. Ustalenie czy mamy do czynienia ze średnim czy innym uszkodzeniem ciała należy w pierwszym etapie do biegłego lekarza, którego opinia podlega kontroli sądu i ten ostatecznie wypowiada się, co do kwalifikacji prawnej rodzaju uszkodzenia ciała.

   Z przedstawionych przez Panią informacji wynika, że informowała Pani Policję o pogryzieniu Pani przez psa znajomych. W związku z tym w tej sprawie powinno się toczyć się dochodzenie. Pani, jako osoba pokrzywdzona ma prawo dowiadywać się od Policji, co dzieje się w sprawie. Jeżeli Policja nie prowadzi dochodzenia, to ma Pani prawo tego zażądać, a jeżeli Policja wyda postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, ma Pani prawo złożyć zażalenie. Jeżeli Prokuratura zdecydowałaby się skierować do Sądu akt oskarżenie przeciwko Pani znajomej z art. 157 § 1 bądŸ § 2 Kodeksu Karnego (w zależności, jak biegły oceni Pani uszkodzenia ciała), może Pani występować w takiej sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Należy pamiętać, że taki wniosek o wstąpienie w prawa oskarżyciela posiłkowego można złożyć do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego tj. do chwili odczytania aktu oskarżenia. W postępowaniu karnym może Pani dochodzić także roszczeń finansowych za doznany uszczerbek na zdrowiu. Jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego, może Pani do zakończenia pierwszego przesłuchania Pani na rozprawie głównej złożyć wniosek o naprawieni szkody w trybie art. 46 kodeksu karnego.

   Art. 46. § 1. W razie skazania za przestępstwo spowodowania śmierci, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia, przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub przestępstwo przeciwko środowisku, mieniu lub obrotowi gospodarczemu, sąd, na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej, orzeka obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości albo w części; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. § 2. Zamiast obowiązku określonego w § 1 sąd może orzec na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w celu zadośćuczynienia za ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała, rozstrój zdrowia, a także za doznaną krzywdę.

   Jeżeli okaże się, że uszkodzenia Pani ciała trwały przez okres nieprzekraczający 7 dni, wówczas ściganie takiego przestępstwa określone w § 2, odbywa się z oskarżenia prywatnego, czyli Pani sama jako osoba pokrzywdzona musi wnieść do Sądu prywatny akt oskarżenia.

   Jeżeli chodzi o okres przedawnienia, to uzależniony on jest od kary grożącej za dane przestępstwo i faktu, czy w tym okresie zostało wszczęte postępowanie w tej sprawie. Jeżeli okaże się, że naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój Pani zdrowia wywołany pogryzieniem przez psa trwał powyżej 7 dni i prokurator zakwalifikuje ten czyn z art. 157 § 1 kodeksu karnego, wówczas przedawnienie karalności przestępstwa nastąpi po 20 latach, o ile w ciągu 10 lat od zdarzenia zostanie wszczęte postępowanie karne przeciwko konkretnej osobie. Jeżeli nie zostanie wszczęte takie postępowanie, to przestępstwo przedawni się z upływem 10 lat.

   Ponadto osoba, która przy wyprowadzaniu na spacer zwierzęcia, w Pani przypadku psa nie zachowuje środków ostrożności tzn. wyprowadza go bez smyczy, kagańca itp. odpowiada za wykroczenie z art. 77 kodeksu wykroczeń: Art. 77. Kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia, podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.

   Okres przedawnienia w przypadku wykroczenia jest zdecydowanie krótszy i wynosi 1 rok, a jeżeli w tym czasie zostało wszczęte postępowanie w sprawie 2 lata.

   Nie pisze Pani jakiej rasy jest pies Państwa znajomych. Jeżeli chodzi o rasy psów, które jako niezwykle agresywne powinny być w miejscu publicznym zawsze na smyczy i równocześnie w kagańcu to z przepisem art. 77 kodeksu wykroczeń wiąże się rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r., wydane na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Przewiduje ono, iż trzymanie luzem psa znajdującego na liście 11 ras objętych rozporządzeniem stanowi wykroczenie, nawet wówczas gdy taki pies zachowuje się przyjaŸnie dla otoczenia. Oto one: 1) Amerykański pit bull terrier, 2) Pies z Majorki (Perro de Presa Mallorquin), 3) Buldog amerykański, 4) Dog argentyński, 5) Pies kanadyjski (Perro de Presa Canario), 6) Tosa inu, 7) Rottweiler, 8) Akbash dog, 9) Anatolian karabash, 10) Moskiewski stróżujący, 11) Owczarek kaukaski.

   Pies niebędący wprawdzie na liście wymienionej jedenastki, ale wykazujący agresywność (np. rzuca się na inne zwierzęta), powinien być prowadzony w kagańcu i na smyczy (np. Amstaff, Beagle, Stafford). Trudno natomiast wymagać od właściciela używania kagańców wobec psów, które ze względu na ich wagę i wielkość mogą być z łatwością utrzymane na smyczy. Smycz jest wystarczającym środkiem spełniającym zwykłe środki ostrożności nawet wobec dużych psów, pod warunkiem, że nie wykazują one agresywnych skłonności. Przykładem mogą być: Chesapeake bay retriever (łagodny), Flat-Coated retriever (inteligentny, rozsądny i ma miłe usposobienie), Labrador (wylewny w uczuciach, lubi dzieci), Golden retriever (ma spokojne usposobienie i lubi dzieci), itp. Ocena w kwestii zastosowania spośród dostępnych rodzajów zwykłego środka ostrożności należy do właściciela zwierzęcia.

   Oprócz odpowiedzialności karnej grożącej Pani znajomej za popełnione przestępstwo, może Pani dochodzić swoich roszczeń na drodze cywilnej. Art. 431. kodeksu cywilnego stanowi: § 1. Kto zwierzę chowa albo się nim posługuje, obowiązany jest do naprawienia wyrządzonej przez nie szkody niezależnie od tego, czy było pod jego nadzorem, czy też zabłąkało się lub uciekło, chyba że ani on, ani osoba, za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponoszą winy. § 2. Chociażby osoba, która zwierzę chowa lub się nim posługuje, nie była odpowiedzialna według przepisów paragrafu poprzedzającego, poszkodowany może od niej żądać całkowitego lub częściowego naprawienia szkody, jeżeli z okoliczności, a zwłaszcza z porównania stanu majątkowego poszkodowanego i tej osoby, wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego.

   Odpowiedzialność za zwierzęta oparta jest na założeniu, że jeżeli zwierzę wyrządza szkodę, to dzieje się tak ze względu na nienależyte sprawowanie nad nim nadzoru (wina w nadzorze). Tradycyjny motyw, że zwierzęta stwarzają zwiększone niebezpieczeństwo dla otoczenia, przesądził - również na gruncie kodeksu cywilnego - o ustanowieniu zaostrzonej odpowiedzialności za szkody przez nie wyrządzone, którą ponoszą osoby w określony sposób powiązane ze zwierzętami. Art. 431 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy zwierzę wyrządza szkodę z własnego popędu, a więc w wyniku samoistnego, niezależnego od człowieka zachowania się. Jeżeli natomiast zwierzę jest tylko narzędziem człowieka, a więc, gdy jest przez niego kierowane czy to w zaprzęgu, czy przy jeŸdzie konnej, czy też w sytuacji, gdy jest prowadzone, to odpowiedzialność za szkody wyrządzone zachowaniem się zwierzęcia opierała się i nadal się opiera na zasadach ogólnych, tzn. na zasadzie winy przewidzianej w art. 415 k.c. Szczególne przesłanki

   Szczególnymi przesłankami zastosowania art. 431 są: a) wymaganie, aby szkoda była wyrządzona przez zwierzę, które nie znajduje się w stanie wolnym (dzikim); b) odpowiedzialność za szkodę obciąża tego, kto zwierzę chowa albo się nim posługuje; c) podstawą odpowiedzialności osoby wymienionej w pkt b jest wina.

   Art. 431 stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim) Pojęcie zwierząt chowanych należy odnieść przede wszystkim do zwierząt domowych w szerokim znaczeniu (także do zwierząt w gospodarstwach rolnych, hodowlanych itp.), a także zwierząt dzikich, które przebywają pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach, cyrkach.

   Jeżeli chodzi o odzyskanie przez Panią utraconych pieniędzy, to wszystko zależy od materiału dowodowego jakim Pani dysponuje. Z tego, co Pani pisze ma Pani dokumentacje medyczną z tego okresu, a także zaświadczenia o konieczności odbycia rehabilitacji. Ponadto na Policji będzie odnotowane, że zgłosiła Pani pogryzienie przez psa znajomej. Przedawnienie roszczeń cywilnych w tym wypadku wynosi 3 lata od dnia zdarzenia (do tego czasu trzeba wnieść pozew do sądu).

   Jak najbardziej może Pani wystosować do znajomej pismo, w którym wezwie ją Pani do wypłaty środków finansowych w wysokości odpowiadającej kosztom, jakie Pani poniosła w związku z pogryzieniem przez psa. Powinna Pani w takim piśmie dokładnie opisać ile pieniędzy i za co powinno być zwrócone. Będzie to dodatkowy dowód w sprawie. Oczywiście takie pismo należy wysłać za tzw. potwierdzeniem odbioru.

Będziemy Cię skutecznie     reprezentować ----- kliknij ---->

Krok 1